Charlie Murphy: "Ο Τσάρλι και…οι δημιουργικές κατασκηνώσεις" από τη Στέλλα Αντωνίου

Αν δεν πρόκειται για τον Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας, τότε για ποιον Τσάρλι πρόκειται; Το κείμενο που ακολουθεί δεν αποτελεί ξενάγηση στο θαυμαστό εργαστήριο σοκολατοποιίας, αλλά στο θαυμαστό κόσμο της «Δύναμης της Ελπίδας». 

Πηγαίνοντας ως έφηβος σε μια καλοκαιρινή κατασκήνωση, o Τσάρλι Μέρφι στο άκουσμα μιας μελωδίας ή ίσως ενός ποιήματος, ή συμμετέχοντας σε ένα ομαδικό παιχνίδι,  αναρωτήθηκε πως θα μπορούσε να υλοποιήσει σπουδαία πράγματα για την ανθρωπότητα. Ο πρώτος σπόρος της έμπνευσης είχε ήδη πέσει και, κάπως έτσι, θα άνθιζε χρόνια αργότερα η «Δύναμη της Ελπίδας». 

Για σχεδόν 17 χρόνια, ο Τσάρλι εργάστηκε ως βραβευμένος καλλιτέχνης και πολιτιστικός λειτουργός με εμπειρία στον τομέα της βιωματικής μάθησης. Μέσα από τη μουσική του εξέφρασε ιδέες, ανθρώπους και κοινωνικά κινήματα. Αυτός και η καταξιωμένη μπάντα του, Rumors of the Big Wave, υποστήριξε πολλές πρωτοβουλίες για το περιβάλλον και την κοινωνική δικαιοσύνη. 

Ο Τσάρλι όμως, δε σταμάτησε εδώ. Συνέχισε να ανακαλύπτει νέους ορίζοντες, και ακολουθώντας την περιέργειά του για την κοινωνική αλλαγή ανακάλυψε το νέο του πάθος. Πως μπορεί η νεολαία να συμβάλλει στην οικοδόμηση μιας καλύτερης κοινωνίας; Πως μπορούν οι νέοι να ανακαλύψουν και να καλλιεργήσουν το πνεύμα, τα ταλέντα και τις δυνατότητές τους; Προσπαθώντας να απαντήσει στα παραπάνω ερωτήματα, ο Τσάρλι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την εμπειρία του για να εμπνεύσει τους νέους να ανακαλύψουν το σκοπό και την ελπίδα στη ζωή τους. 

Το 1996 λοιπόν, ο Τσάρλι οραματίστηκε ένα καινοτόμο πρόγραμμα για εφήβους και το ονόμασε «Η Δύναμη της Ελπίδας». Το πρόγραμμα αυτό τρέχει θερινές κατασκηνώσεις για νέους όλων των κοινωνικών στρωμάτων στις βορειοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες και στη Βρετανική Κολομβία. Το πρόγραμμα αναδεικνύει το θετικό δυναμικό των εφήβων μέσω καλλιτεχνικών, πολυπολιτισμικών, διαγενεακών εκπαιδευτικών προγραμμάτων που στοχεύουν στην αυτογνωσία και στη κοινωνική αλλαγή.

Τι συμβαίνει λοιπόν, στο θαυμαστό κόσμο της «Δύναμης της Ελπίδας»; Ξημερώνει… μια ομάδα νέων τραγουδούν πιασμένοι χέρι-χέρι «I am worthy, I am worthy….».  Πρόκειται για μια πρωινή συνεδρία ενδυνάμωσης της ομάδας. Το θέμα είναι διαφορετικό κάθε μέρα. Μπορεί να αφορά τη σχέση με τον εαυτό μας και τους άλλους, τη δημιουργία ενός σχεδίου ζωής, την εξερεύνηση θεμάτων όπως η φτώχεια και ο ρατσισμός. Κατά τη διάρκεια της ημέρας υπάρχουν δύο ή τρία μικρότερα εργαστήρια δημιουργικών τεχνών (τύμπανα, χορός, θέατρο, hip hop ή προφορικός λόγος) και εσωτερικών δεξιοτήτων όπως ο διαλογισμός, οι πολεμικές τέχνες, η εξερεύνηση της φύσης και παγκόσμιων ζητημάτων. 

Το πρόγραμμα έχει επιφέρει ριζικές αλλαγές στους νέους. Μέσα από δημιουργικές δραστηριότητες, οι έφηβοι μαθαίνουν να κάνουν θετικές επιλογές, να βελτιώνουν τις περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικές πρακτικές στα σχολεία, τους συλλόγους, τις  γειτονιές και τις ευρύτερες σφαίρες επιρροής τους. 

Το 2005 ο Τσάρλι έλαβε υποτροφία από τον οργανισμό Ashoka ως ένδειξη αναγνώρισης των επιτευγμάτων του στην κοινωνική αλλαγή. Τελευταία, ο Τσάρλι συνεργάζεται με τη Donna Morton (Ashoka Fellow) και άλλους κορυφαίους κοινωνικούς επιχειρηματίες για να εφαρμόσει τη «Δύναμη της Ελπίδας» στη νεανική επιχειρηματικότητα. Ο Τσάρλι συνδέει τους νέους με ενήλικες μέντορες σε μη κερδοσκοπικές οργανώσεις και κοινωνικά υπεύθυνες επιχειρήσεις. Θέλει να περάσει το μήνυμα στους νέους ότι μπορούν να αντανακλούν την αλλαγή στη ζωή και στην εργασία τους, έτσι ώστε να δημιουργούν έναν καλύτερο κόσμο.  

Αυτή ήταν μια μικρή γεύση από την ιστορία του Τσάρλι Μέρφι και την αποκαλυπτική περιήγηση στους δρόμους της ελπίδας. Μια περιήγηση ακόμη πιο δελεαστική και από την περιήγηση στους δρόμους του κακάο, που θα κάνει ακόμη και τον Τσάρλι στο εργοστάσιο σοκολάτας να ζηλέψει…. 

Ο Τσάρλι Μέρφι πίστεψε στους νέους, πίστεψε στην αξία του «εγώ» και δημιούργησε ένα ανεκτίμητο «εμείς». 

 «Να γυρίζεις τη γη, να βλέπεις

- να βλέπεις και να μην χορταίνεις- 

καινούργια χώματα και θάλασσες 

κι ανθρώπους και ιδέες….»  όπως θα μας έλεγε και ο Νίκος Καζαντζάκης.