Celal Karadogan: "Ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο"- της Στέλλας Αντωνίου

Κάποιοι δεν μπορούν να περπατήσουν, να κινήσουν τα χέρια τους, να δουν, να ακούσουν, να μιλήσουν. Πρόκειται για δυσκολίες που απαιτούν μεγάλη δύναμη. Όμως, πόσες φορές κοιτάξαμε αυτούς τους ανθρώπους με λύπηση θίγοντας την αξιοπρέπειά τους και  αγνοώντας την αξία τους;  Μήπως, λοιπόν, αντί για λύπηση θα έπρεπε να νιώθουμε θαυμασμό και να κάνουμε τον κόσμο περισσότερο προσιτό για αυτούς; 

Ο Celal Karadogan από την Τουρκία μας δίνει την απάντηση. Από πολύ μικρή ηλικία και εξαιτίας της πολιομυελίτιδας, ο Celal καθηλώθηκε σε αναπηρικό καροτσάκι. Ωστόσο, όσες δυσκολίες και αν συνάντησε δεν το έβαλε ποτέ κάτω. Η αναπηρία του δε στάθηκε εμπόδιο να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, να τρέξει με το μυαλό και την καρδιά του ενάντια στα κοινωνικά στερεότυπα, και να ζήσει μια δραστήρια και δημιουργική ζωή. 

Όταν ήταν μικρός παρακολουθούσε τους ποδοσφαιρικούς αγώνες στη γειτονιά του χωρίς να έχει τη δυνατότητα να λάβει μέρος σε αυτούς. Μέχρι που μια μέρα κλήθηκε να διευθετήσει μια διαφορά μεταξύ των δυο ομάδων, και σύντομα έγινε ο διαιτητής της γειτονιάς. Αυτή η εμπειρία τον έκανε να συνειδητοποιήσει ότι για να αναπτυχθεί ως άτομο έπρεπε να γίνει "ενεργό" και "χρήσιμο" μέλος της κοινωνίας. Ο Celal έγινε μπασκετμπολίστας σε αναπηρικό αμαξίδιο και  πραγματοποίησε το όνειρό του να παίξει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Ωστόσο, τον προβλημάτιζε ιδιαίτερα η κουλτούρα της λύπης και ο κοινωνικός αποκλεισμός που υφίστανται οι νέοι με αναπηρίες στην Τουρκία.  Κατά τη νεαρή ηλικία τα άτομα με αναπηρία έχουν ελάχιστες ευκαιρίες για προσωπική εξέλιξη καθώς έρχονται αντιμέτωπα με τον αποκλεισμό και την απογοήτευση, αδυνατώντας να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους, να βρουν δουλειά, σύντροφο, και να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια. 

Έτσι λοιπόν, ο Celal θέλησε να δώσει λύση στο πρόβλημα αυτό. Εγκατέλειψε την καριέρα του ως μπασκετμπολίστας και το 2008 δημιούργησε μια αθλητική λέσχη για την εκπαίδευση νέων αθλητών με αναπηρία. Κάνοντας απεργία πείνας για 8 ημέρες μπροστά από τον τοπικό δήμο και κερδίζοντας βραβείο από την Παγκόσμια Τράπεζα, ο Celal κατάφερε να επεκτείνει το χώρο. Πλέον, η λέσχη διαθέτει ένα πάρκο και ένα χώρο για αθλητικές δραστηριότητες. 

H αθλητική λέσχη λειτουργεί ως ένας χώρος για κοινωνικές, εκπαιδευτικές και αθλητικές δραστηριότητες για τους νέους με ή χωρίς αναπηρία προκειμένου να αλληλοεπιδρούν μεταξύ τους, να βιώνουν τη δύναμη της αλληλεγγύης και να αξιοποιούν τις δυνατότητές τους. Στη λέσχη, οι νέοι βρίσκουν τις ευκαιρίες που τους οδηγούν σε μία δραστήρια και ουσιαστική ζωή, αναπτύσσουν την ενσυναίσθηση και την ικανότητα να ζουν με τη διαφορετικότητα. 

Ο Celal εκπαιδεύει τους νέους με αναπηρίες ώστε να παίξουν το ρόλο των προπονητών για άτομα χωρίς αναπηρία, και δημιουργεί ένα φάσμα δραστηριοτήτων μεταξύ νέων ατόμων με και χωρίς αναπηρία που κυμαίνονται από την απλή προπόνηση μέχρι την εκπαίδευση των επαγγελματιών αθλητών για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες.

Η λέσχη προσελκύει ετησίως 1500 νέους και παιδιά. O Celal αξιοποιεί χορηγίες που προέρχονται από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, καθώς και φιλανθρωπικές δωρεές. Μια πρόσφατη συνεργασία με τη μεγαλύτερη οργάνωση νεότητας της Τουρκίας εξασφάλισε την επέκταση των αθλητικών λεσχών σε περισσότερα από 100 πανεπιστήμια στην Τουρκία. Ο Celal βραβεύτηκε από τον οργανισμό της Ασόκα το 2014. 

Άλλωστε, οι δυσκολίες κάνουν κάποιους ανθρώπους να σπάνε και άλλους, να σπάνε ρεκόρ, όπως είχε πει ο William Arthur Ward.